کد خبر: ۵۷۰۷
تاریخ انتشار: ۰۲ مرداد ۱۳۹۸ - ۱۲:۴۶
سرویس اجتماعی:
من حق ثبت اختراعم را دارم اما برای اجرای این حق هیچ مسئولی حمایت نمی کند و حتی بعد از اخذ هزینه های زیادی که می گیرند پاسخگو نیستند، من بیش از ده طرح پر کاربرد و کم هزینه دارم ولی حتی یکی از آن ها هم حمایت نشد، درخواست حمایت دارم.
"خبر نورآباد"  سرویس اجتماعی:جوانان شهرستان ممسنی و رستم علی رغم تلاشهای فراوان خود در عرصه تحصیل و علم و اختراعات مختلف بصورت مداوم مورد کم مهری قرار گرفته و مورد حمایت قرار نمیگیرند.
در این شهری که بسیاری از مردم از وضعیت بیمارستان آن ناراضی هستند، جوانی وجود دارد که در همین عرصه اختراعی کم هزینه و پر کاربرد را دارد، ولی مورد حمایت قرار نگرفته است.

در همین راستا گفتگو با این جوان نورآبادی را میخوانید.

خودتان را معرفی کنید.
پیمان محمدی 24 سال دارم و فارغ التحصیل مقطع کارشناسی رشته علوم آزمایشگاه از دانشگاه دولتی بوشهر هستم.

در مورد اختراعتان توضیح دهید.
یک سرنگ ضد نیدل استیک ساختم. این سرنگ علاوه بر قابلیت سرنگ معمولی دارای یک محفظه ی اضافی سیلندری است که به دور سرنگ قرار می گیرد و هنگام خروج سرنگ، نیدل استیک به طور کامل و بدون دخالت دستی از سرنگ جدا، بی خطر و در آن محفظه ی اضافی محصور می شود.
این اختراع کوچک وسیله ای بسیار ارزان و پر کاربرد در عرصه ی علوم پزشکی، درمان و آزمایش است.

آقای محمدی این ایده چگونه در ذهنتان شکل گرفت؟
از سال دوم دانشگاه که وارد حیطه دروس عملی شدیم و پیوسته با سرنگ سر و کار داشتیم، موضوعی که تقریبا همه ی اساتید در مورد اهمیت آن توصیه می کردند، مراقبت در استفاده از سرنگ بود که در خون گیری، آزمایشات و تمامی تزریقات کاربرد داشت؛ اما هیچ روش و راهکاری جز مراقبت ابتدایی برای جلوگیری از مشکلِ خطر اصابت سوزن نبود.
با برخورد سوزن آلوده، به بدنِ کسانی که با سرنگ سر و کار دارند به راحتی بیماری و ویروس انتقال پیدا می کند؛ روزانه میلیون ها عمل خون گیری، تزریقات و انواع آزمایشات در کشور انجام می شود که بسیاری از این موارد مربوط به اشخاصی است که آلوده به بیماری اند و در این اثنا هزاران نفر در کادر درمان و آزمایش مشغول انجام این اقدامات هستند و همه در معرض خطر ابتلا قرار می گیرند و چه بسا افراد زیادی بخاطر برخورد نوک سوزن به بدنشان به ویروس های خطرناکی مثل HIV و HCV که درمان قطعی هم ندارد مبتلا شدند.
از همان زمان یعنی سال96، برای رفع این مشکل شروع به ایده پردازی کردم و بعد از سه ماه طرح نهایی را کشیدم که مورد تایید اساتیدم قرار گرفت.

آیا اختراعتان را ثبت کرده اید؟
برای ثبت اختراع از چند طریق اقدام کردم اما نتیجه ای نداشت، ایده را تحویل سایت داوری اختراع علم و صنعت ایران زیر نظر دانشگاه دادم اما سه ماه اخیر سایت ip.irost.org "سازمان پژوهش های علمی و صنعتی ایران، بخش مالکیت فکری" بطور کامل بسته است.
حتی به دلیل مشکلات مالی، برای هزینه ثبت در تنگنا بودم و مجبور شدم طی قراردادی رسمی70 درصد از مالکیت مادی طرح را به یکی از اساتیدم بدهم که هزینه ثبت اختراعم را بپردازد.
از سال96 تا 98، 37مرتبه درخواست ثبت اختراع دادیم و هر بار درخواست ثبت طرح پنجاه هزار تومن هزینه داشت و در کنار این هزینه ها هزینه سرسام آوری برای مشاوره و اتاق بازرگانی دادیم که همه مربوط به اقدامِ ثبت اختراع بود.

چه درخواستی از مسئولین دارید؟
من حق ثبت اختراعم را دارم اما برای اجرای این حق هیچ مسئولی حمایت نمی کند و حتی بعد از اخذ هزینه های زیادی که می گیرند پاسخگو نیستند، من بیش از ده طرح پر کاربرد و کم هزینه دارم ولی حتی یکی از آن ها هم حمایت نشد، درخواست حمایت دارم.

بی توجهی به اختراعات جوان نورآبادی/بیش از 30 درخواست ثبت فقط برای یک طرح

خبرنگار: زهرا رحیمی _ خبرگزاری علم و فناوری
مطالب مرتبط
نسخه چاپی
ارسال به دوستان
نظرشما
نام:
ایمیل:
با وارد کردن ایمیل، انتشار یا عدم انتشار این نظر به صورت خودکار اطلاع داده خواهد شد.
* نظر: