کد خبر: ۵۵۹۴
تاریخ انتشار: ۰۱ خرداد ۱۳۹۸ - ۰۳:۱۵
سرویس اجتماعی:
افزون براین به تعبیر علما در روایاتی از ائمه اطهار نیز نهی از خوردن غذا در مراسم ترحیم ذکر شده و جایی هم آمده که صاحب عزا را تا چند روز باید همسایگان و فامیل غذا تهیه کنند و برایشان ببرند نه اینکه همه اهل محل به خانه آن دست از دنیا کوتاه شده حمله ببرند و به بهانه عزا شکمشان را از غذا پرکنند و باری سنگین بردوش یتیمان آن خانه بگذارند و به راستی چه خوش فرمود آن استاد که گفت: همسایه من از گرسنگی مرد اما خویشاوندانش در مرگ او گوسفندها سربریدند..
"خبر نورآباد"  سرویس اجتماعی:-سیدمهدی حسینی: قدیمها در جامعه سنتی ممسنی رسم براین بود که مراسمات عروسی و ترحیم بصورت چند روزه برگزار میگردید و به نسبت امکانات تقریبا پذیرایی خوبی از مهمانان در هر دو مجلس انجام میشد...

عروسی ها از یک هفته ای بود تا سه شبانه روز و بعدش هم یک شبانه روز مداوم ادامه داشت.

تا همین چندسال پیش هم بعضا کارت های عروسی که به درب منازل میرفت افراد نگاه میکردند که ببینند آیا برای صرف شام و ناهار باهم دعوت شده اند یا فقط یک وعده پذیراییست..

کم کم این مهم نیز تقلیل پیدا کرد تا امروز که در نقطه ای ایستاده ایم که مجلس عروس و داماد هردو تنزل پیدا کرده اند فقط به یک وعده عروسی که آنهم عمدتا در یک تالار پذیرایی با دعوت از مهمانان هردوطرف به نسبت تمکن مالی انجام میشود.

مراسمات ختم نیز رویه ای شبیه به همین را داشت.مراسم ختم یک هفته ای بود که کاملا در منزل متوفی برگزار میگردید و به نسبت عرف جامعه شامل ناهار معمولی و شام ساده در ظرفهای قدیمی مثل دیس و بشقاب و کاسه سرو میگشت.

حتی زمانی هم بود که در مراسمات ختم قلیان میدادند و حتی برای پذیرایی به مهمانان سیگار تعارف میکردند.

هر چه بود سر و تهش همین بود.با لگن و آفتابه دست مردم را می شستند و در لیوان روی و مسی به آنها آب می دادند.

اما امروز که زمان زیادی گذشته و رسم و رسومات تغییر یافته است طبعا به نسبت فضای جامعه و امکانات جدید هزینه ها نیز افزون گشته و شاید مقتضیات پاسخگوی نیازها نباشد.

قصد نگارنده اطاله کلام نیست اما به جهت اهمیت موضوع ناچار به باز شدن مباحث گذشتگان شد.

چند سال پیش یکی از طوایف بنام شهرستان میثاق نامه ای نوشتند و منتشر کردند که مراسمات تشییع جنازه و ختم را بصورت گسترده دیگر برگزار نکنند آنهم از بابت استدلالی که به زعم آنها موجب گرفتاری و مشکلات بیشتر عموم نشوند.

آن زمان فضای مجازی در کار نبود که مثل امروزه کمپین ایجاد کنند و دست به دست انتشار دهند.فقط دهان به دهان مطرح شد و تا حدودی هم موثر واقع گشت.

اما براستی امروزه با توجه به گرفتاری های روزمره افراد از یک سو و مشکلات اقتصادی و گرانی ارزاق و کالاها از سویی دیگر تکلیف چیست؟

اینکه یک شخصی فقیری از دنیا برود و بخاطر تامین مایحتاج و هزینه مراسم ختم وی بچه های یتیمش بدهکار شوند آیا عرفا و شرعا و اخلاقا قابل پذیرش است؟

چند وقت پیش خبرنگار ما نیز با انتشار پستی درصفحه اینستاگرام خود از مخاطبینش در این خصوص نظر خواهی نمود.
اکثر افراد جوابهای مشابهی می دادند..

از حضور افراد مختلف فامیل بعنوان شرکت کننده در مراسم ختم و تحمیل هزینه های گزاف پذیرایی آنهم با شرایط اقتصادی فعلی همه گلایه مند بودند.

یکی میگفت: همه باید موقع شام و ناهار مراسم ختم را ترک کنند و بعدش به خانواده متوفی جهت تداوم مراسم بروند.

دیگری میگفت: برخی هزینه های جانبی مراسم ختم هم گزاف است و باید با فرهنگ سازی برداشته شود..در خصوص پول مراسم یا همان هدیه ای که در جامعه ممسنی و رستم مرسوم است که در یک پاکت میگزارند و به رسم معمول در جیب خانواده متوفی میگزارند همه نظر مساعد داشتند.

نکته حائز اهمیت بین همه شرکت کنندگان در نظرخواهی هزینه ای بود و هست که برخی مداحان از خانواده های متوفی میگیرند وبه زعم آنان هیچ قاعده شرعی و عرفی برای این هزینه ها وجود ندارد.

یکی از مخاطبین نوشته بود: قدیمها علما می آمدند و در مجالس وعظ می نمودند و روضه و قرآن میخواندند و مجلس گردانی میکردند و درآخر هم به التماس و قسم صاحب عزا هدیه ای ناچیز قبول میکردند اما امروز قضیه فرق کرده و خوراک اکثر مداحان عمدتا شده شروه خوانی و مصیبت خوانی که نه تنها تسکینی برآلام مصیبت دیدگان نیست بلکه داغ آنها را هم تازه تر میکند و آخر سر هم تقاضای مطالبه هزینه ای میکنند که شاید برخی ها از پرداخت آن ابایی نداشته باشند اما اکثر مردم در تامین آن درمانده هستند.

افزون براین به تعبیر علما در روایاتی از ائمه اطهار نیز نهی از خوردن غذا در مراسم ترحیم ذکر شده و جایی هم آمده که صاحب عزا را تا چند روز باید همسایگان و فامیل غذا تهیه کنند و برایشان ببرند نه اینکه همه اهل محل به خانه آن دست از دنیا کوتاه شده حمله ببرند و به بهانه عزا شکمشان را از غذا پرکنند و باری سنگین بردوش یتیمان آن خانه بگذارند و به راستی چه خوش فرمود آن استاد که گفت: همسایه من از گرسنگی مرد اما خویشاوندانش در مرگ او گوسفندها سربریدند..

خبر نورآباد این افتخار را دارد که همواره در کنار مرد، بامردم و برای مردم بوده و انتظار می رود در خصوص موضوع نخوردن غذای تحریم و اعمال هزینه های سنگین به خانواده های متوفی بخصوص آن هم در شرایط فعلی  زعمای قوم و بزرگان طوایف بنشیند و با یک فرهنگ سازی صحیح آیندگان را از آنچه که از مسیر انسانیت دور می سازد در امان سازند./.
غذای مراسم ترحیم، خوردن یا نخوردن،کدام بهتر است؟
مطالب مرتبط
نسخه چاپی
ارسال به دوستان
نظرشما
نام:
ایمیل:
با وارد کردن ایمیل، انتشار یا عدم انتشار این نظر به صورت خودکار اطلاع داده خواهد شد.
* نظر: