کد خبر: ۵۵۰۸
تعداد نظرات: ۳ نظر
تاریخ انتشار: ۰۲ اسفند ۱۳۹۷ - ۲۳:۵۴
سرویس اجتماعی:
هفت شَو و روز اُمَ وُ رَ تا یُ که دیو وَخٌو رَ وَ صَدای خُرُوپُفِش بلند وابی.تـِتی مـِتی خیگَلِ دوشٌویی نَ نِها زِرِ لَحاف وَجایِ خُوش وَ دَدِیَلِش ، تا اگر دیو سَیل کِرد وَ گُ کی وَخَویَه کی بیارِه ، کسی جوابش ندا ، فکر کُنِه که دُوَرَل زِرِ لَحاف خَوسیدِنِ.و اُچُو که خدا ایخواس کُرِ پادشاه اُومَدِه بی مِن شهر بِگَردِه وَ تِیَش اُفتاس وَ تِـتی مِـتی وَ دَدِیَلِش. تِـتی مِـتی وَ دَدِیَلِش از بَسکَه مَلوس بیدِن دِلِ کُرِ شاه نَ بُردِن. کُرِ شاه از نومُ وُ نِشونِشون پُرس کِ.

"خبر نورآباد"سرویس اجتماعی:متیل دونُم دِدُنگَکی پوس گُوَر هَمبونَکی_ یِه پیرَمِردی بی هَفتا دُوَر داشت ، یَکی وَ یَکی مَلوس تر ، اِنگار او ماهِ شُو چاردهَ ، که حُکم از خدا شَوانَه هفتا سینی شوم سیشون اییومَ تا سیر ایخَردِن وَ ایخَوسیدِن .


اما یَ روزی وَ روزَلِ خدا پیرَمِرد وَ دِیشون گُ اِی زن مُ ایگُم تا دُوَرَلَ بُوَرُم مِن ای کُه بیابون وِل کُنُم بیام تا و شَرِشون راحت وا بِیم کِه دَ مَهلی خَرجِشون زِیادی کِردهِ وَریمون وَ یَ خُوردَه ای وَضمون بِتَر وابو.

دِی دُوَرَل مَهلی کِ نَ کَم بو ، ناراحت وابی و گِریوِس وَ التماس کِ که پیرَمِرد تُنَ دامِ وَ اُو خدا ایکارَ مَکُن اما تَی پیرَمِرد و خَرج نَرَه کِ نَرَه .

پیرَمِرد دُوَرَلَ صِدا زَ وَ وَشون گُ کِ یَ مَشکِ اَویی وَرداریت تا بِرَیم وَ کُه، هِرمو وَ اَنجیک بِچینیم. دُوَرَل گُتِن ایما آمادیم .

هَمَشون اُفتاسِن وَ رَه ،رَهتِنُ رَهتِنُ رَهتن تا رَسیدِن وَ دِرَختَلِ هِرمو وَ اَنجیک وَ شِرو کِردِن وَ چیدَن.

یَ خُوردَه کِه چیدِن پیرَمِرد گُ کِه مُ باید بِرَوُم دَسَ اَو وَ ایشان سَیل واپَس مَکُنیت تا مُ بیام. پیرَمِرد مَشکَ وَرداشت وَ رَ اُولَتشون مَشکَ سِمَ کِ وَ نِهاش سَرِ دارِ هِرمو وَ دَر رَ سی حونَش.

دُوَرَل هرچی ویسادن بُشون نومه . کُشکُلوترین دُوَرِش کِه نومِش تِـتی مِـتی بی وَ هَمَش رِندتَر بی گُ : دُوَرَل! مَ یَ دَسَ اَویی مَ چِقَر طول ایکَشِه یَه کَلَکی مِن کارِه.دُوَرَل سِیلَ واپَس کِردِن : اِ اِ !! یُ خُ مَشکِ رَهتِه دَسَ اَو .

دیدِن خَوَری وَ پیرَمِرد نیسی. هَرچِه دُوَرَل وَایلَت جُسِن واولَت جُسِن نَ خِیر! طرف دَررَهتِه ، رَهتِ سی حُونَه.دُوَرَل مَهلی ناراحَت وابیدِن کِه ایما سَربار بُو وَ دِیمون نَبیدیم ، روزیمونَ ، خدا ایدا سیچِه ای کارَ با ما کِ.

 دُوَرَل هَم نااُمید اَز هَمَه چی نابَلَد اُفتاسِن وَرَه ، رَهتِنُ رَهتِنُ رَهتِن تا وَدیر یَ دیدِ مَهلی سِه ی دیدِن ، و رَهِتن رِیاش تا وَش رَسیدِن ، اَمّا اُوسُ کِه رَسیدِن ، دیدِن کِه یَه حونِه یِ مَهلی گَپویَه هَمَچی هَم مِنِش هِ اَما هیشکَه مِنِش نی غافل وَیُ کِه یُ حونه یِ دیوِه. دُوَرَل تَصمیم گِرُتِن تا بِرَن داخِلِش اُمشَونه وَ سَرکُنِن تا صَبا خدا چِه بُخو.اما دیو عادَتِشِه کِه هَرگَه وَحونَش ایزَه وَدَر تا هَفت روز وانیگَشت .

دُوَرَل هَم خیال ایکِردِن کِه ای حونَه صِحاب نداره و مِنِش مُوندِن تا یُ کِه بَعدَ هَفت روز دیو اُومَه مِن حُونَه وَ بویِ آدمیزاد خَرد وَ بوش دیو یَه کَبلارَه ی کِ گُ بووو ایا بویِ آدمیزاد ایا.دُوَرَل مَهلی زَهلشون رَ و گُتِن خدایا یُ چه سَرنِوِشتیَه که سی ایما نِهادیَه.

دیو دَرَلِ حونَنَ بَس وَ دیم دُوَرَل گَشت تا دُوَرَلَ جُس .دیو مَهلی دِلِش خَش وابی که یَکُلی غذای خَشی سی خَردَن داره.دیو که مَهلی کِهرهَ بی سی یُ کِ دُوَرَل زَهلَشون نَره دَرِین با خَش زَبونی گُ دُوَرَل قَشَنگ مَلوسُم مَهلی خوشحالُم که اُومَیتون و مِنَ وَ تِهنایی دَرآوُردیت.

مِن ای حونه هَمَچی سیتون هِسی و هَرچی بِخُویت سیتون اییارُم.تِتی مِتی که مَهلی رِند بی گُ دُوَرَل دیو ایخو گولمون بِزَنِه ، تا سَرِ مَوقَش بِخَرِمون ، باید یَه رَی بِجوریم و دَریم.تِتی مِتی اِشنُفتَه بی که دیو هَرگَه بِخَوُسِه  تا یَه هَفتَه بیار وانیبو.سی هم یُ و دَدِیَلِش گُ باید وِیسیم تا دیو بِخوسِه اوسُو دَرِیم. دیو هم که حواسِش جَم بی تا دُوَرَل دَرنَرِین شٌو یَولایی صِداشون ایزَه ایگُ کی وَخٌویَه کی دیارِه؟

 تِتی مِتی ایگُ هَمَه وَ خٌویَن غَیرَه تِـتی مِـتی .

هفت شَو و روز اُمَ وُ رَ تا یُ که دیو وَخٌو رَ وَ صَدای خُرُوپُفِش بلند وابی.تـِتی مـِتی خیگَلِ دوشٌویی نَ نِها زِرِ لَحاف وَجایِ خُوش وَ دَدِیَلِش ، تا اگر دیو سَیل کِرد وَ گُ کی وَخَویَه کی بیارِه ، کسی جوابش ندا ، فکر کُنِه که دُوَرَل زِرِ لَحاف خَوسیدِنِ.

دُوَرَل هَفتایی دَررَهتِن وَ رَهتِنُ رَهتِنُ رَهتِن تا رَسیدِن وَ یَه دریایی . دُوَرَل با هَمَه سَختی دریا نَ دور زِین و رَهتِن او لَتِ دریا اما غافل وَیُ که دیو خوَردار وابیدِ و دارِه وَدیمشون اییایهِ ی . یَهو دیو دیرادیر بویِ دُوَرَلَ احساس کِ و دیدِشون .

صِداشون کِ که دُوَرَلِ گُلُم قندو عسلم چِطَری رَهتینه اولَت دریا ، بیام تَیتون. تِتی مِتی که ایخاس دیو خَراکِ جونَوَرَلِ دریا وابو و نابود وابو تِیَش اُفتاس وَ کَفَلِ سَرِ دریا، وَش گُ پاتَ بِنهِ سَرِ سفیدیَلِ دریا و بیو. دیو هَم رَ مِن دریا و هرچی رَ نَرَسی وَ کَفَلِ سفید و سقط کِ .تِـتی مِـتی و دَدِیَلِش گُ که سَیل بِکُنیت اَگَه خین اومَه سَرِ مِل اَو دیو سقط وابیدِه اگهِ نَه باید دَرِیم که ایا سِراغِمون. یَهَو خین اُمَه سَرِ مِلِ اَو وَ دُوَرَل مَهلی دِلِشون خَش وابی و آسودَه رَهشونَه گِرُهتِن ، رَهتِن رَهتِن و رَهتِن تا رَسیدِن وَ یَه رَی . رهنَ رَهتِنُ رَهتِنُ رهتِن تا رسیدِن و یَه شَهرِ مَهلی مَلوسی .

و اُچُو که خدا ایخواس کُرِ پادشاه اُومَدِه بی مِن شهر بِگَردِه وَ تِیَش اُفتاس وَ تِـتی مِـتی وَ دَدِیَلِش. تِـتی مِـتی وَ دَدِیَلِش از بَسکَه مَلوس بیدِن دِلِ کُرِ شاه نَ بُردِن. کُرِ شاه از نومُ وُ نِشونِشون پُرس کِ.

تِـتی مِـتی سَرگُذَشتِشونَه سیش گُ.کُرِ شاه که وَ رِندیُ حاضِر جوابی تِـتی مِـتی مَهلی خَشِش اومَدِه بی تصمیم گِرُ با تِـتی مِـتی عروسی بِکُنِه.

کُرِ پادشاه دَعوَتِشون کِ مِنِ قَصر وَ بَعدَ چَـند روز ترتیبِ داوَتینَه دا وَ عَروسینَه بَرپا کِ .وبا تِـتی مِـتی عروسی کِ و تِـتی مِـتی وابی بِوی قَصر. دَدِیَلِ تِـتی مِتـی هَم با دَربارِیَل عَروسی کِردِن. بَعدها تِـتی مِـتی صِحابِ دُوتا کُر وابی و نومِشونَ نِها قَندیل وَ قَندول. تِـتی مِـتی یِه روزی بالایِ قصر سَیل ایکِ دی یهِ پیرَمِردِ بَدبَختی اُومَدهِ دَمِ قصر که کُمَکِش کُنِن. تِـتی مِـتی بَوشَ اِشنَخت .

وَ نِگَهبانَل گُ دَرَ سیش واز کُنیت تا بیا مِن قصر.تِـتی مِـتی و نوکَرَل گُ که بُوَرتِیش مَلَش بِکُنیت و رَختِ قشنگ کُنیت سَر بَرِش.

بعدِش که پیرَمِردَ حاضِر کِردِن بِوی تِـتی مِـتی مَهلی کِ نَ کَم بو تَحویلیش گِرُ وَ مُحتَرَمونهَ نِشُندِش. پیرَمِرد که وَ چِکِردِ بِوی قصر مَهلی بُهت کِردَه بی با خُش گُ خُدایا یُ سیچهِ ایقَدَر خاطِرِ مِنَ ایخُ. مَوقَه ی چاست تِـتی مِـتی کُرَلِشَ صِدا زَد وَشون گُ اَفتووَه و لَگَن وُ حَولَنَ بِیاریت تا بَواتون دَسَلِشَ بِشورِه.پیرَمِرد مَهلی بُهت کِ و گیج وابی و ای کار.

بعدَ شوم خَردَن تِـتی مِـتی وَ کُرَلِش گُ بِرَیت بِخَوسیت که صَبا بایَد بِرِیت تَی مُلا مَکتَبی. بَچیَل که رَهتِن بِخَوسِن تِـتی مِـتی و پیرَمِرد گُ ایتَری سرگُذَشتِ پیرَمِردینَ که هفتا دُوَرِشَ مِن بیابون وِل کِ سیم بگُی . پیرَمِرد که تِـتی مِـتی نَ نَشنَختَه بی ، سرگُذَشتَ سیش گُ ، وَ مَهلی گِریوِس وَ گُ که مُ هَمو آدَمُم ، و َبعدَ او روز سِیَه روز وابیدُم ، وَ دَیشون هم دِغمَرگ وابی وَ عمر وَتو دا . و ایما هَرگِز نُونِسیم چِه وَسَرشُون اُومَ .تتی متی وَ پیرَمِرد گُ: دلت ایخُو بدونی چه وَسَرشُون اُومَ؟

پیرَمِرد هَمُوطَر که ایگرِیوِس گُ: ها.

تتی متی او چی که وَ سرشون اومَدَه بی نَ سیش گُ.

و سیش گُ : که مُ تِـتی مِـتی یَم زنِ شاهزاده قَصر و دَدِیَلُم هَم با دَربارِیَل عروسی کِردِنِ. پیرَمِرد که حالیش وابی چه خَوَرِه مَهلی ناراحَت وابی وَ اُفتاس وَدَسُ پایِ تِـتی مِـتی گُ که مِنَ بُوَخش. تِـتی مِـتی هَم جَوابِش دا که یُ سَرنِوِشتیَه که خدا سیمون ایخواس.خدا باید بُوَخشِه.از اوسُ دَ تِـتی مِـتی بَوشَ تَی خُش واداشت. وَ تا زِندَه بیدِن زِندَگی مَهلی خَشی داشتِن، وَ هَمیشَه خدانَ شُکر ایکِردِن ، که بَعدَ ای هَمَه سَختی سَرَانجومِ خَشی دارِن.

مَتیل ایما خَشِ خَشِ دَسَه یِ گُلی وَش ایکَشِ       
متیل جذاب

کانون فکری کودکان و نوجوانان شهرستان ممسنی
مطالب مرتبط
نسخه چاپی
ارسال به دوستان
غیر قابل انتشار: ۰
در انتظار بررسی: ۰
انتشار یافته: ۳
محمد کریمی
|
United States
|
۰۱:۲۰ - ۱۳۹۷/۱۲/۰۴
0
0
سلام در مورد متیل بالا همو تتی متی ایشا باید بگوم که اسمش ماتتی یا ماه تی تی بیده که دیو که بونگش ایکرده ایگفته کی وخو کی بیار جواب ایدا ایگفت همه وخو ماتتی بیار.باعرض پوزش و تقدیر از متیل مهلی خشتو
یاشار
|
Iran, Islamic Republic of
|
۰۳:۳۷ - ۱۳۹۷/۱۲/۰۴
0
0
سلام.خسته نباشید.این داستان شما یه مقداری کم وزیادش کردین.اول اینکه هیچ مادری اجازه نمیده دختراشوهمچوبلایی سرش بیارن مخصوصامادرای لرکه حاضربودن باعشویری وکشاورزی یاهرکاری که از دستشون بربیادزندگیشونو بگذرونن.اگرماقصه رواززبون پدرومادمون شنیدیم اون نامدری دخترابودکه پدرو وادارکرد که دخترارو ببره بیابون ولشون کنه.ازطرف دیگه شبهایی که دیوصدامیزد هرشب بیوی متتی یه چیزی از دیو میخاست.واینکه متتی خواهربزرگشون بود.اشتباه بعدیتون اینه که دختراوقتی به رود یا بقول شما دریا رسیدن ازگگهبان رود کمک خاستن ودرعوضش بهش یکی ازاون هفت چیزی که ازدیو خاسته بودنو بش دادن.واینکه شما بااین داستان داری یجوری پدرمادرای لر رو بی تفاوت نشون میدی.
جاوید
|
Iran, Islamic Republic of
|
۱۵:۳۵ - ۱۳۹۷/۱۲/۱۰
0
0
تی تی ماه تی یا ساده تر آن تتیمتی. در واقع همان قصه ماه تی تی است در جاوید لله. تتی متی می گویند ظاهرا بختیاری ها و کوهگیلویه ای ها نیز چنین قصه ای دارند
نظرشما
نام:
ایمیل:
با وارد کردن ایمیل، انتشار یا عدم انتشار این نظر به صورت خودکار اطلاع داده خواهد شد.
* نظر: