کد خبر: ۴۶۸۲
تاریخ انتشار: ۲۲ آذر ۱۳۹۶ - ۱۳:۵۱
یادداشت:
ظواهر امر کار پژوهشی را رد می کند.اما نکات زیادی وجود دارد که خودبخود برای افراد به سئوال تبدیل می شود از جمله وظیفه حفاظتی ارگان دولتی میراث فرهنگی در این موارد.تخریب و محو شدن برجستگی نقوش سنگی گورنگون نشانگر وجود بدهی معنوی اداره میراث فرهنگی شهرستان رستم به این اثر است.
"خبر نورآباد"  سرویس اجتماعی:پس از انتشار خبر حضور نیروهای امنیتی با چندین کارگر و شروع حفاری با بیل و کلنگ در منطقه باستانی کورنگون شهرستان رستم در شبکه های اجتماعی و بازتاب گسترده ان در بین اذهان عمومی و عدم پاسخگویی و شفاف سازی مسئولان وقت در شهرستان رستم فرزاد نظری این کنده کاری باستانی را مورد بررسی قرار داده است.

به قلم فرزاد نظری-سردبیر ماهنامه لیدوما

دریچه نخست-پیشینه پژوهش

شواهد حکایت از آن دارد که منطقه جنوب غرب ایران به خصوص ممسنی و رستم به عنوان بخش های مهم و منحصر به فرد عیلامیان و هخامنشیان بوده که از آنها می توان به پایتخت های سیاسی و ایدئولوژی آنها اشاره کرد.
از طرفی هسته مرکزی دو حکومت هخامنشیان و ساسانیان در منطقه فارس بوده است.
باستان شناسان وجود کویرهای مرکزی اطراف فارس و محدود بودن آن به خلیج فارس را دو عامل اصلی امنیت این منطقه دانسته اند که وجود خاک حاصل خیز و رودهای پرآب از امتیازات فارس محسوب می شد.
خصوصیات ذکر شده فوق شامل دو دشت فهلیان و رستم یک می شود و به این دلایل آثار فراوان ادوار گوناگون باستانی از عیلامیان، هخامنشیان، اشکانیان و ساسانیان در این دو منطقه یافت می شود.
از منایع مستند باستان شناسی در باب مطالعه این دو دشت می توان به مشاهدات و پژوهش های هرتسفلد در سال 1303 و اورل استاین در سال 1314 ذکر کرد.

سوژه: گورنگون رستم

از منطقه گورنگون چنین استنباط می شود که زمامداران وقت عیلامی برای الهه های مقدس خود معبد می ساختند. نوع سنگ نگاشته گورنگون بر مقدس بودن این مکان در زمان خود تاکید دارد.

دریچه دوم: پیشینیه گورنگون

از این اثر  به عنوان قدیمی ترین نقش برجسته جهان نام برده می شود که متاسفانه در حال حاضر رو به محو شدن است.
طبق مقایسه های تاریخی، به نظر می آید که این نقش برجسته در حدود هزار سال قبل از ورود آریایی ها به فلات ایران قدمت دارد.
نشانه های موجود در نوع پوشش افراد موجود در نقوش سنگی گورنگون به پوشش سومریان شباهت دارد.
باستان شناسان مدعی هستند که شیلهک اینشوشیناک زمامدار عیلامی مناطق جنوب غرب ایران اقدام به ساخت این چنین معابد کرده است (هرتسفلد-1928).
بدون تردید و سوای وجود نقوش برجسته این مکان، بنای تخریب شده مشرف به آن کم اهمیت تر از اهرام سه گانه مصر نیست.(مقایسه شود نحوه استفاده از این دو مکان برای گردشگری)

دریچه سوم: حفاری غیرمجاز
با خبردار شدن اهالی روستاهای منگودرز از اقدام به حفر در مهمترین اثر باستانی منطقه و جلوگیری از ادامه کار چند نکته را به دنبال دارد:
الف-اکثر قریب به اتفاق اهالی منگودرز از نحوه و شکل پژوهش های باستان شناسی آشنا هستند و به واسطه اهمیت تاریخی این اثر، آثار باستانی مورد توجه زیادی قرار دارد. حفر بدون مقدمه و نداشتن شکل پژوهشی از نقطه حفر شده، هر گونه کار پژوهشی را رد می کند.
ب-هیچ مجوزی برای حفر نشان داده نشد. هر چند توجیهی برای حفر غیر از کار پژوهشی وجود ندارد.
ج-نحوه کار محققین باستان شناسی بسیار آرام و با ملایمت است و دستگاههای تخریبی هیچ جایگاهی در کار پژوهشی ندارند.
د- باستان شناسی بعنوان یک دانش جدید که خاستگاه آن از اروپا بوده و طبیعی است که منابع و امکاناتی که بدست آورده اند در سایه سعی آنها در این علم بوده است و تیم های اکتشافی یا کاوشی در زمینه باستانی عمدتا با حضور اروپاییان همراه هستند.
حال عمق کار پژوهشی یک اثر تاریخی و مهم منحصر به فرد بیش از 4500 سال را تجسم کنیم.

ظواهر امر کار پژوهشی را رد می کند.اما نکات زیادی وجود دارد که خودبخود برای افراد به سئوال تبدیل می شود از جمله وظیفه حفاظتی ارگان دولتی میراث فرهنگی در این موارد.
تخریب و محو شدن برجستگی نقوش سنگی گورنگون نشانگر وجود بدهی معنوی اداره میراث فرهنگی شهرستان رستم به این اثر است.

تلگرام خبر نوراباد
T.me/noorabadiha
مطالب مرتبط
نسخه چاپی
ارسال به دوستان
نظرشما
نام:
ایمیل:
با وارد کردن ایمیل، انتشار یا عدم انتشار این نظر به صورت خودکار اطلاع داده خواهد شد.
* نظر: