کد خبر: ۳۵۹۳
تاریخ انتشار: ۱۲ بهمن ۱۳۹۵ - ۰۰:۵۸
سرویس اجتماعی
ما در این مدت مصیبت‌ها دیده‌ایم؛ مصیبت‌های بسیار بزرگ، مصیبت‌های زن‌های جوان‌مرده، مردهای اولاد از دست داده، طفل‌های پدر از دست داده... / دره تلخ روزگاری تلخ دارد. مدرسه کاه گلی اجاره ای زیبنده نام امام خمینی(ره) نیست.مسئولین حاضر به تحصیل فرزندان خود با این امکانات هستند.
"خبر نورآباد"  سرویس اجتماعی:اصغر پارسایی:هواپیمای امام با تمام دل‌نگرانی‌هایش سرانجام صبح روز 12 بهمن سال 57 در فرودگاه مهرآباد بر زمین نشست. سرود «خمینی ای امام، خمینی ای امام» در سالن فرودگاه چنان پرطنین بود که همه را میخکوب کرده بود. متن پیام خوشامدگویی که توسط استاد شهید مطهری نگاشته شده بود  توسط یکی از دانشجویان قرائت شد.

ماشین حامل حضرت امام در میان سیل جمعیت خروشان ایران اسلامی راهی بهشت زهرا گردید تا ضمن تجدید پیمان با شهدای انقلاب اولین دیدار را با مردم که او را به عنوان امام خود با عشق و علاقه پذیرا گشته بودند، سخن بگوید سپس امام سخنرانی تاریخی خود را آغاز می‌کنند:

«بسم‌الله الرحمن الرحیم. ما در این مدت مصیبت‌ها دیده‌ایم؛ مصیبت‌های بسیار بزرگ، مصیبت‌های زن‌های جوان‌مرده، مردهای اولاد از دست داده، طفل‌های پدر از دست داده... این آقا که خودش هم خودش را قبول ندارد، رفقایش هم قبول ندارند، ملت هم قبولش ندارد، ارتش هم قبولش ندارد، فقط آمریکا از او پشتیبانی کرده... بر همه ما واجب است که این نهضت را ادامه بدهیم تا آن وقتی که اینها ساقط شوند. ما به واسطه‌ی آرای مردم، مجلس مؤسسان و دولت موقت و دولت دائم را تعیین می‌کنیم.

به بهانه روز تاریخی ورود امام خمینی(ره): مدرسه امام خمینی(ره) در تلخ راشک چه امکاناتی دارد؟
دره تلخ راشک از روستاهای بخش دشمن زیاری از توابع شهرستان ممسنی است. این روستا در شمال تنگه گورک محل احداث سد پارسیان قرار دارد. اهالی این روستا را دوازده خانوار دامدار و کشاورز تشکیل می دهد. انرژی برق روستا به صورت خورشیدی برای هر منزل به صورت مجزا تولید می گردد. تنها راه ارتباطی روستا به لطف خاکریزی برای پر کردن دهنه خروجی شمالی سد پارسیان توسط شرکت های مجری ساخته شده است. قسمتی از اراضی کشاورزی روستائیان در محدوده اجرای طرح سد پارسیان بود که الان متعلق به آنان نیست. در این روستا که شبیه به لانه عقابی در دل کوه است، فردی ادعا می کند که نه شناسنامه دارد و نه از خدمات ملی بهره می برد.

به راستی که نام روستای دره تلخ بیانگر تلخی های این دره است. تنها مدرسه روستا که نام بنیان گزار انقلاب اسلامی را یدک می کشد، در خانه ای استیجاری از جنس کاه و گل است. شاید برای چهار دانش آموز روستای دره تلخ 12 بهمن پرشورتر از همه دانش آموزان ایران اسلامی باشد. آن ها به خوبی نام امام را هر روز می نویسند. آنها در ذهن خود انقلاب رهایی از محرومیت را تداعی می کنند.

اگر بنا بر این است که روستا در حوزه آبگیری سد قرار دارد و از جمعیت کافی برای ساخت مدرسه برخوردار نیست، کانکس های پیش ساخته می تواند بهترین گزینه برای مدرسه دره تلخ راشک دشمن زیاری باشد، زیبنده نیست نام امام خمینی (ره) بر محیط آموزشی باشد و آن گاه این محیط خانه ی گلی استیجاری باشد. 

سالها پیش تلویزیون از اقدامات معلمی در جنوب مستندی ساخت و آن معلم و دانش آموزانش تیتر یک رسانه های ملی و بین المللی شدند، دره تلخ نیاز به تیتر یک شدن را ندارد، تنها یک کانکس می خواهد تا چهار دانش آموزش در آن به تحصیل بپردازند. مسئولین برای چند لحظه ای خود را در این شرایط قرار دهند، آیا حاضر به تحصیل فرزندان خود در این شرایط  با این امکانات هستند؟

مستند سازان ممسنی، عکاسان مطرح شهرستان دره تلخ، تلخی های زیادی برای نمایش و لنزهای شما دارد.


مطالب مرتبط
نسخه چاپی
ارسال به دوستان
نظرشما
نام:
ایمیل:
با وارد کردن ایمیل، انتشار یا عدم انتشار این نظر به صورت خودکار اطلاع داده خواهد شد.
* نظر: